Schorzenie polega na obniżeniu sklepienia poprzecznego stopy lub nawet odwróceniu jej sklepienia. Głowy II i III kości śródstopia są położone niżej niż I, IV i V k.ś. Pod głowami II i III k.ś. tworzą się bolesne modzele.
W przebiegu choroby reumatycznej często dochodzi do znacznych destrukcji w obrębie stawów stopy. W krótkim czasie dochodzi do bardzo dużych zniekształceń. Specyfika tej jednostki nie pozwala na ich dokładny opis.
Jest to wada powstająca przede wszystkim u kobiet, polegająca na bardzo szerokiej, wręcz płetwiastej stopie.
Jest to wada wrodzona polegająca na podwyższeniu sklepienia podłużnego stopy, większy jest kąt piętowo-śródstopny. Stopa ulega skróceniu, ma wyższe podbicie, w zaawansowanym stopniu dochodzi do szponiastego ustawienia palców, w związku z czym stopa traci punkt podparcia palców.
Wada stopy polegająca na odstawaniu do boku V-tego promienia stopy. Często współistnieje z koślawością palucha lub stopą spłaszczoną.
Schorzenie dotyczy najczęściej młodych kobiet. Polega na wydatnym wystawaniu guza piętowego do tyłu. Często ponad zgrubieniami tworzy się przerośnięta kaletka maziowa. Bardzo trudno dobrać właściwe obuwie. Daje to też brzydki efekt kosmetyczny.
Jest to schorzenie, które towarzyszy często stopie poprzecznie płaskiej lub paluchom koślawym. Palce stopy od II do IV ustawiają się w utrwalonym zgięciu w stawach międzypaliczkowych bliższych i czasem dalszych.
Jest to nabyte zniekształcenie koślawe palucha, występujące najczęściej u osób dorosłych, głównie kobiet.
Jest to schorzenie dotyczące głównie mężczyzn, bardzo często zawodowych piłkarzy, polegające na powstaniu wczesnych zmian zwyrodnieniowych w obrębie stawu śródstopno-palcowego pierwszego.
Artroskopia obecnie nie spełnia tylko roli diagnostycznej. Można dzięki niej ocenić: stan chrząstki stawu, czy nie występują ciała wolne wewnątrzstawowe, czy nie ma przerostu błony maziowej. Możliwe jest również określenie zwartości stawu, czyli ocena stabilności stawu oraz uszkodzenia aparatu więzadłowego stawu.